ناکاتومی یوکا
‫خب، چرا خودتو معرفی نمی‌کنی؟
CWTHIERRY AnimeList Translation Team
Train to the End of the World
قسمت دوم گمون، شاید، احتمالاً
‫وای خدا جونم!
‫این‌همه آب رو نگاه!
‫این رودخانه‌ی کوماـه؟
‫پس دنیای بیرون آگانو الان این‌شکلی شده!
‫بی‌خیالی، ها؟
‫هی!
‫عجب آدم ضدحالی هستی، آکیرا.
‫می‌دونم تو هم ته دلت هیجان‌زده‌ای.
‫احساساتتو باید یکم بیشتر بروز بدی!
‫چرا باید هیجان‌زده باشم؟
‫ما بدون خبر گذاشتیم و رفتیم.
‫و اون دست‌ها دیگه چی می‌گن؟
‫نکن.
‫نزدیک نشو!
‫قلقلک، قلقلک!
‫از دست شما دوتا.
‫ما رفتیم مسافرت، ولی ‫چیزیمون نمی‌شه، پس لطفاً ‫نگران‌مون نباشین
‫چیزیمون نمی‌شه، پس ‫لطفاً نگران‌مون نباشین. ‫بی‌زحمت اگه تونستین
‫خانواده‌ی ریمی-چان و
‫نباشین. بی‌زحمت اگه ‫تونستین خانواده‌ی ‫ریمی-چان و آکیرا-چان رو
‫بی‌زحمت اگه تونستین ‫خانواده‌ی یمی-چان و ‫آکیرا-چان رو ‫درجریان بذارین (^^)
‫هی، کی می‌رسیم به ایکه‌بوکورو؟
‫شاید، فردا؟
‫اونجا جاییه که حتی کاروان پلنگ سیاه هم نمی‌تونه بره.
‫محاله فردا برسیم.
‫چی؟
‫ولی قبلاً فقط یه‌ساعت و خرده‌ای راه بود.
‫می‌دونم همه‌چی کش اومده،
‫ولی دیگه در اون حدم نه، درسته؟
‫تو زیادی خوش‌بینی.
‫کاملاً امکانش هست که اگه این مسئله رو جدی نگیریم،
‫آب‌وهوای بد ما رو حتی قبل از رسیدن به ایکه‌بوکورو، از پا دربیاره.
‫می‌گم که...
‫گاهی اوقات، بعد از اینکه واقعاً راه می‌افتی،
‫می‌فهمی اصلاً زیاد طول نمی‌کشه.
‫شاید یه‌روز نه، ولی، سه‌روز؟
‫غیرممکنه.
‫کم کمش، یه‌ماه طول می‌کشه.
‫شایدم بیشتر!
‫دو هفته!
‫سه‌ماه!
‫می‌دونم.
‫مطمئنم شیزورو-چان فکر همه‌ی این‌ها رو کرده.
‫بیا از اون بپرسیم.
‫هی، چقدر طول می‌کشه برسیم؟
‫حواسم رو پرت نکنین! خطرناکه!
‫هی، شیزورو-چان تازه یاد گرفته اینو برونه.
‫حتماً به‌خاطر اینه.
‫شیزورو-چان، سرعت‌مون یکم زیاد نیست؟
‫واقعاً به‌‌نظرم سرعت‌مون خیلی زیاده.
‫نمی‌شه با سرعت کمتری بریم؟
‫سعی‌مو می‌کنم.
‫چی؟
‫سعی‌مو می‌کنم، ولی سرعتش کم نمی‌شه.
‫چـــــــی؟!
‫پیچ!
‫پیچ، پیچ!
‫بازم پیچ!
‫پیچ، پیچ، پیچ!
‫پیچ تند!
‫پیچ!
‫فکر کردم قراره بمیرم.
‫حالا فهمیدم منظورشون از «یادآور مرگ» چیه.
‫طوری‌مون نمی‌شه، شیزورو-چان؟
‫فکر نکنم.
‫وقتی زنجیرو-سان یادم می‌دادن، خیلی آسون‌تر به‌نظر می‌رسید.
‫زنجیرو-سان؟
‫می‌تونن به حالت عادی برگردن.
‫ولی فقط پنج دقیقه در روز.
‫پس منم ازشون خواستم یادم بده.
‫چی؟
‫غیرممکنه.
‫باور کنید، قسم می‌خورم.
‫تازه خیلی هم جذاب بودن.
‫جذاب؟!
‫دروغ گفتن کار زشتیه، شیزورو-چان.
‫بخدا راستشو می‌گم! باور کنید!
‫وگرنه قطار روندن رو از کجا می‌خواستم یاد بگیرم؟
‫خبر دارین که زنجیرو-سان قبلاً یه کارمند راه‌آهن نخبه بودن؟
‫خیال می‌کردم فقط یه شایعه‌س.
‫پس حقیقت داشت؟
‫منظورت از «فقط پنج دقیقه» چیه؟
‫دیدی نگهبان‌های قطار یه کلاه سرشون می‌کنن؟
‫وقتی اون رو گذاشتم سرشون، به حالت عادی برگشتن.
‫گوش کن، شیزورو-چان.
‫دروغ گفتن واقعاً کار زشتیه.
‫به جون تو راست می‌گم!
‫بخدا راست می‌گم!
‫این‌طوری روندن این قطارو یاد گرفتم!
‫باور کن!
‫راستی، این واقعاً راه ایکه‌بوکورو ـه؟
‫از راه اشتباه که نمی‌ریم، نه؟
‫ها؟
‫چیچیبو اون پشته، درسته؟
‫که یعنی ایکه‌بوکورو این سمته.
‫اوه، که اینطور.
‫عجب.
‫می‌دونی، توی ایکه‌بوکورو استعداد‌یاب‌های مدلینگ و خدمتکارهای مرد هستن.
‫و همین‌طور کارآگاه‌ها و قاتلین.
‫اگه حواستو جمع نکنی، بهت چاقو می‌زنن، ‫با ماشین زیرت می‌گیرن و کلاه سرت می‌ذارن!
‫مو به تن سیخ‌کن، ولی باکلاس!
‫این دیگه چه تصور غیرواقعی‌ایه.
‫و همین‌طور حواست باشه تلکه‌ت نکنن.
‫هـــه؟
‫ریمی، تو پول داری؟
‫معلومه که دارم!
‫پس‌انداز کردم.
‫آه!
‫ایول! چقدر؟
‫قلک خوکی‌م!
‫تقریباً 20,000 ین؟
‫نه، قلک خوکی‌م!
‫چی شده، ریمی-چان؟
‫قلک خوکی‌م موند خونه...
‫آه، توی خونه جاش گذاشته.
‫فقط 250 ین دارم.
‫تبریکات!
‫تو چی؟
‫چقدر داری، آکیرا؟
‫نمی‌تونی اطلاعات خصوصی‌م رو از زیر زبونم بکشی.
‫یکم پول بهم قرض بده!
‫یه قرون هم قرض نمی‌دم!
‫خسیس!
‫من کلی پول دارم، بهت قرض می‌دم.
‫راست می‌گی؟
‫شیزورو-چان، فرشته‌ی نجاتم!
‫مثلاً چقدر قرض می‌دی؟
‫3,000 ین و خرده‌ای دارم، پس حدوداً 1,000.
‫این‌که چیزی نیست!
‫برو بابا! خیلی هم زیاده!
‫در همچین مواقعی چی می‌گن؟
‫ضرب‌المثلی منسوب به یکی از بزرگان که از وضعیت مردم آگاهی نداره و درجواب ‫کسی که بهش می‌گه مردم نون ندارن بخورن، می‌گه خب کیک بخورن.
‫«اگه نون ندارین، کیک بخورین؟»
‫گمونم این زیاد وصف حال نیست.
‫«تا دیواری خراب نشه، چاله‌ای پر نمی‌شه.»
‫همینه. یه‌چیزی توی این مایه‌ها.
‫نه، جواب اینه.
‫1,250 ین، ها؟
‫بهتره چی باهاش بخرم؟
‫به‌نظرم غذا در اولویته.
‫اوه، فکر کنم اسمش تاپیوکا بود، از همونا می‌خوام!
‫و همین‌طور شرشورولی و فرنچ تست...
‫منظورم یه‌چیز معمولی‌تر بود.
‫مثلاً محصولات کنسروی یا نون.
‫عـــه، این‌ها نمی‌چسبن.
‫آرزوی بزرگ‌تری داشته باش، نادکو-چان.
‫خب، آخه، چیزی با خودمون نیاوردیم.
‫چی؟
‫ما مستقیم از مدرسه اومدیم اینجا.
‫حق با توـه.
‫چیزی برای خوردن نداریم.
‫من یکم غذا با خودم آوردم.
‫واقعاً؟ آخ جون!
‫چرا؟
‫حتی منم می‌دونم که باید با یکم آمادگی بیام.
‫می‌شه ببینیم؟
‫آره، اشکالی نداره.
‫باربندی برای بقاء به‌معنای نیازهای اولیه و...
‫این دیگه چیه؟
‫تخته‌ی مراقبه؟
‫مگه نمی‌دونی؟
‫این برای اندازه‌گیری پاستاست.
‫پس پاستا کو؟
‫این سو-چان از نری‌علی‌ـه!
‫حق با توـه!
‫این رو از کجا آوردی، شیزورو-چان؟
‫آه، توی خونه‌مون پیداش کردم.
‫بده ببینمش، نادکو-چان.
‫می‌شه بدیش به من؟ لطفاً؟
‫البته، مشکلی نیـ-
‫برای منه.
‫دادش به من.
‫توی سروکله‌ی هم نزنین! باهم دوست باشین!
نودل مرغ
تاناکا برنج
بونیتو پرک
سویا
کانپیو
چاشنی داشی
‫شیزورو-چان، این کل غذای موجود بود.
‫هـــا؟
‫مطمئنم بیشتر از این‌ها آوردم.
‫و همین‌طور اون‌ها.
‫اوه، خربزه‌ی تلخ؟
‫می‌دونم میوه‌ی بومی آگانوـه،
‫ولی زیاد ازش خوشم نمیاد.
‫چه مرگم شده؟!
‫زیادی جوگیر شدم!
‫یا شایدم، یکم سیم‌هام قاطی کردن.
‫آه، تو بعضی‌وقتا این‌جوری می‌شی.
‫گمونم تک‌بعدی بودن صداش می‌زنن.
‫بدموقع‌تر از این نمی‌شد.
‫شاید اگه یه لیست می‌نوشتی، بهتر می‌شد.
‫خب...
‫این تمام چیزیه که همراه‌مون داریم.
‫می‌دونی مشکل اساسی چیه؟
‫مشکل اساسی؟
‫شورت.
‫جدی؟
‫شورت...
‫دخترها نباید اسمشو... به زبون بیارن!
‫پس، لباس‌زیر.
‫چه فرقی کرد!
‫ولی واقعاً نمی‌دونیم کی قراره برسیم به ایکه‌بوکورو.
‫پس مجبوریم با همین لباس‌ها سر کنیم؟
‫گفته شده ایزابلا، ملکه‌ی کاستیل، به‌خاطر دعا برای پیروزی یه سوگند بخورد،
‫و برای نه‌ماه تمام شورت‌شو عوض نکرد.
‫به‌نظرت اگه منم برای خودمو عوض نکنم، یوکا رو پیدا می‌کنیم؟
‫شیزورو-چان، به خودت مسلط باش!
‫هـــه؟ آه.
‫وقتی رسیدیم هیگاشی-آگانو، می‌تونیم چندتا بخریم.
‫باید غذا هم بخریم و ذخیره کنیم.
‫یه‌چیزی که بشه نگه‌ش داشت.
‫گرسنمه.
‫آخ!
‫از جونت سیر شدی؟
‫توی فیلم‌های ترسناک با محوریت بقاء، همیشه ‫افراد چاق و شکمو قبل از همه می‌میرن.
‫من چاق نیستم!
‫یکم دندون روی جیگر بذار.
‫فعلاً.
‫دندون روی جیگر بذارم؟
‫بلد نیستم...
‫شرط می‌بندم می‌خواستی بگی «ریمی رو چه به این حرفا.»
‫آه. ازم سبقت گرفتی.
‫الان دیگه نمی‌خوام بگم.
‫خدایی؟
‫آروم باشین.
‫هنوز نرسیدیم به ایکه‌بوکورو؟
‫قراره یه‌ریز این سؤال رو بپرسی؟
‫چه اشکالی داره؟
‫صرفاً کنجکاوم.
‫یه تخته‌ت کمه؟
‫مشکل اساسی، این اخلاق خودگوزپنداری توـه.
‫آکیرا، غرغروی اعظم!
‫درسته که من نق‌نقو بودم، ولی این مربوط به ده‌سال پیشه!
‫هوم!
‫میمون مردودی ریمی!
‫من فقط اون‌ یه‌بار صفر گرفتم!
‫و اون یه آزمون غیرمنتظره بود!
‫شما دوتا، بس کنین دیگه!
‫اگه انقدر ازم متنفری، پس چرا توی آگانو نموندی!
‫نگفتم ازت متنفرم!
‫حرف توی دهنم نذار!
‫آکیرا-چان. ریمی-چان.
‫کسی هم تو رو مجبور نکرد سوار قطار شی!
‫اگه تو و نادکو-چان توی قطار نپریده بودین، نمی‌اومدم!
‫اون‌لحظه، هیجان‌زده شدیم و نتونستیم درست فکر کنیم.
‫همه‌مون اینطوری شدیم.
‫جهت اطلاع، لازم نبود بیاین.
‫من از همون اولش قصد داشتم تنهایی برم.
‫شیزورو-چان، تو همیشه خیلی...
‫خربزه‌ی تلخ...
‫من توهم زدم، یا داره از حالت عادی هم سریع‌تر رشد می‌کنه؟
‫تازه این مه رو نگاه.
‫ما کجائیم؟
‫نگو که از هیگاشی-آگانو رد شدیم.
‫ریمی، تو دید قوی داری، مگه نه؟
‫اون بیرون چیزی می‌بینی؟
‫چیه، می‌خوای منو بترسونی؟
‫اون بیرون؟
‫والا چیزی نمی‌بینم...
‫هـــه؟
‫اون دیگه چیه؟
‫چیه؟!
‫یه‌چیزی داره میاد این‌طرف.
‫منظورت از «یه‌چیزی» چیه؟
‫اون...
‫کوماشی ـه!
‫کوماشی؟
‫پلسیوسور؛ دایناسور آبزی
‫می‌گن که پلسیوسور از دیرباز تا امروز ‫توی رودخانه‌ی کوما زندگی می‌کنه!
‫آه.
‫کوماشی ـه.
‫کوماشی ـه...
‫اون یه قطاره؟
‫شماها کی هستین؟
‫مراقب باش!
‫مطمئناً یه قاتله و اومده ما رو بکشه!
‫درسته!
‫منو ترسناک‌ترین قاتل سریالی سرتاسر رودخانه‌ی کوما صدا می‌کنن...
‫هوی! ادب‌تون کجا رفته!
‫چیزه، شما کی هستین؟
‫اسم من فاقد اهمیته!
‫درواقع... خب... راستش...
‫من توی رودخانه‌ی کوما سفر می‌کنم، یادداشت برمی‌دارم و تحقیق می‌کنم.
‫سال‌های ساله که کسی رو ندیدم، برای همین غافلگیرم کردین.
‫بگذریم، اینجا چیکار می‌کنین؟
‫چیزه، می‌خوایم بریم ایکه‌بوکورو.
‫هـــــه، ایکه‌بوکورو؟
‫این شد یه حرفی.
‫من خودم اهل ایکه‌بوکورو اَم.
‫جرأت‌تون رو تحسین-
‫خدایی؟!
‫ایکه‌بوکورو؟ عالیه!
‫حالا اونقدرام چیز مهمی نیست.
‫تابه‌حال کسی رو ندیده بودم که اهل ایکه‌بوکورو باشه!
‫آه، عجب؟
‫سِیبو رو می‌شناسی؟ توبو؟ پارک ناکا-ایکه‌بوکورو؟
‫ایکه‌بوس؟ انیمیت؟
‫جون‌کودو؟ سان‌سِیدو؟
‫و همین‌طور تاپیکوکا!
‫الان جذاب‌ترین کافه کجاست؟
‫چه می‌دونم.
‫«چه می‌دونم»؟!
‫پس هیچی نمی‌دونه.
‫وایسید!
‫یه‌چیزی رو با اطمینان می‌تونم بگم، احتمالاً.
‫هـــه، چیه؟
‫بعد از حادثه‌ی 7G،
‫همه‌ی دنیا، غیر از چیزهایی که درامتداد ‫راه‌آهن سیبو ایکه‌بوکورو بود، محو شد.
‫هـــــه؟!
‫یا به گمونم، شاید، این‌طور احتمال می‌دم.
‫گمون، شاید، احتمالاً؟
‫پس بالأخره کدومه؟!
‫قارچ‌های سمت شرق سقف بلند برج،
‫علناً برای شکست دادن مردم تبانی کردن.
‫جلوتر در شرق،
‫اشخاص هماهنگ با بزها، برخلاف اسم‌شان، ‫مانند گزارهای وحشی با بی‌محابایی می‌تازند!
‫خب که چی؟
‫چی داره می‌گه؟
‫می‌دونم این چیه.
‫یه تقلید ضایع از یه مونولوگِ تئاتر معناباخته.
‫آه، که اینطور.
‫برای همین انقدر اغراق‌آمیز به‌نظر میاد؟
‫دیگه باید راه بیفتیم.
‫هــــه؟
‫هی وایسین! وایسین، وایسین!
‫منظورم اینه که، اگه جای شما بودم، ‫راه ایکه‌بوکورو رو پیش نمی‌گرفتم!
‫برای چی؟
‫ظاهراً، اون‌طور که شنیدم، وضع اونجا ‫به‌طرز وحشتناک و غیرقابل‌باوری بده!
‫یا احتمال می‌دی.
‫آره.
‫خب دیگه، بریم.
‫هی، وایسین!
‫حالا که این‌همه راهو تا اینجا اومدین، یه‌چیزی بهم بدین!
‫تو رو خدا!
‫من یه‌چیز خیلی خیلی خوب بهتون می‌دم!
‫بیاید معامله کنیم!
‫یه‌چیز خوب؟
‫این نقشه رو خودم کشیدم.
‫قطعاً به کارتون میاد.
‫به‌شدت پیشنهادش می‌کنم.
‫آه، ممنون.
‫راستی، از من به شما نصیحت.
‫هرچیزی که می‌شنوین رو باور نکنین.
‫ها؟
‫فقط چیزهایی رو باور کنین که خودتون ازشون مطمئن شدین.
‫اوه، این درمورد حرف‌های من صدق نمی‌کنه.
‫خودم...
‫این یارو رسماً داره پرت‌وپلا می‌گه.
‫آخ، حرفت درد داشت.
‫شیزورو-چان.
‫چرا اینو بهش نمی‌دی؟
‫گمونم برای باباته.
‫ما که لازمش نداریم.
‫یـ ـ یا خدا!
‫این وسیله‌ی مدرن معرکه، سیگار الکترونیکی!
‫لوله‌ی خودکار!
‫اگه خوش‌حالت می‌کنه، برای خودت.
‫ممنونم! مرسی! گراسیاس! کوپ کون کا!
‫خواهش می‌کنم.
‫مراقب خودت باش، بابابزرگ.
‫بسپرش به من!
‫من رودخانه‌ی کوما رو طی می‌کنم، درامتداد ‫راه‌آهن سیبو ایکه‌بوکورو مطالعه و پژوهش می‌کنم،
‫تمام معماها رو حل می‌کنم...
‫هی، وایسا.
‫«بابابزرگ» صدام نکن!
‫من هنوز جوونم!
‫عجب خل‌وچلی بود.
‫ولی، تو این چند وقته این اولین‌باره که یه آدم بالغ می‌بینیم.
‫به‌جز نکو-سان اینا.
‫اوه، حق با توـه.
‫یه‌جورایی شبیه دعا‌نویس‌ها بود.
‫آه، متوجه شدم.
‫آدم‌های شیاد و کاملاً تقلبی.
‫این اولین‌باره که آدمی عجیب‌تر از زنجیرو-سان می‌بینم.
‫راستی،
‫چرا زنجیرو-سان همراه‌مون نیومدن؟
‫هی. نمی‌خوام اون اینجا باشه.
‫کجا می‌خوابید؟
‫یکم زیادی سطحی به موضوع نگاه می‌کنی.
‫اگه اینجا بودن، می‌تونستیم کلی سؤال ازشون بپرسیم.
‫زنجیرو-سان گفتن نمی‌خوان آگانو رو ترک کنن.
‫نمی‌تونستن ترک کنن.
‫چرا؟
‫هروقت که می‌خوان آگانو رو ترک کنن، ‫دچار سردرد و سرگیجه‌های خیلی وحشتناکی می‌شن.
‫گفتن به‌خاطر عمل جراحی تلو تالوـه.
‫شایدم تلقین روانی‌ـه؟
‫تلقین؟
‫مثل شست‌وشوی مغزی یا هیپنوتیزم؟
‫آره.
‫شایدم وضعیت تلو تالوش، صرفاً حالتی از تلقینه،
‫و همه‌ی این چیزها از ریشه پوچن؟
‫ولی روی پیشونی‌شون یه جای زخم هست.
‫هوم، آره.
‫خب، به‌هرحال، خوشحالم که زنجیرو-سان اینجا نیست.
‫عـــه، ریمی-چان.
‫یه‌نفر کمتر به‌معنای غذای کمتر برامون هم هست.
‫حالا که حرفش شد، شیزورو-چان، برای چی تصمیم گرفتی به ایکه‌بوکورو بری؟
‫وقتی رک و پوست‌کنده این سؤال رو می‌پرسی...
‫به‌خاطر یوکا-چان بود، مگه نه؟
‫برای این‌که نتونستی نزدیکی‌های آگانو پیداش کنی؟
‫ریمی، می‌میری اگه این‌جوری نگی؟
‫چیه؟ مگه دروغ می‌گم؟
‫مگه نه، شیزورو-چان؟
‫خب، آره.
‫به‌خاطر این‌که اون عکس رو توی روزنامه دیدی؟
‫آره، می‌شه گفت.
‫چطوری می‌خوای پیداش کنی؟
‫محتمل به‌نظر نمیاد.
‫از کجا می‌دونی.
‫شاید همین‌که به ایکه‌بوکورو رسیدیم،
‫یوکا-چان اومد پیش‌مون و گفت «پارسال دوست امسال آشنا!»
‫آره، حتماً.
‫چقدر خوب می‌شد.
‫می‌دونی، شیزورو-چان،
‫اگه بدون خبر از آگانو می‌رفتی،
‫ممکن بود ناراحت‌مون کنی، درست همون‌طور ‫که یوکا-چان بدون درجریان گذاشتن تو غیبش زد.
‫اوه، راست می‌گی.
‫فکر اینجاشو نکرده بودم.
‫ببخشید.
‫بذار عذرخواهی‌تو بابت یه‌چیز دیگه هم بشنویم.
‫هـــه؟
‫برای این‌که گفتی نباید همراهت می‌اومدیم.
‫متأسفم.
‫می‌دونی که یوکا-چان دوست ما هم هست.
‫آره.
‫هی، هی، بسه دیگه.
‫نه، واقعاً‌ متأسفم.
‫احساسات شما رو درنظر نگرفتم.
‫همین‌که الان فهمیدی، کافیه.
‫آره، آره!
‫حالا که سنگ‌هامونو وا کندیم، بیاید برگردیم آگانو.
‫هان؟!
‫زده به سرت؟
‫چی داری می‌گی، ریمی-چان؟
‫هـــه؟ باید درست‌وحسابی آماده بشیم.
‫لباس، غذا، پتو، تجهیزات کمپینگ.
‫آه، اگه شمع معطر داشتیم عالی نمی‌شد؟
‫اوه.
‫راست می‌گی.
‫کم‌خوابی باعث استرس می‌شه.
‫هی، صبر کنین.
‫بعد از اومدن این‌همه راه، برگردیم؟
‫حیف نیست؟
‫ولی، کمبود لوازم واقعاً برام نگران‌کننده‌ست.
‫تازه، من اصلاً کِی با این سفر موافقت کردم.
‫پس، وقتی برگشتیم آگانو، می‌تونی تنهایی اونجا بمونی.
‫نمی‌خوام تنها بمونم!
‫کویوکی-سان، ببخشید که به زحمت انداختمت.
‫در اون صورت، می‌خوام «سفرهای شاهزاده تاکائوکا» رو بیارم.
‫اون دیگه چیه؟
‫یه رمان که عمراً اسمش به گوشت خورده باشه.
‫عجب؟
‫پس منم چیپس هالوپینو میارم که مطمئنم لب بهش نمی‌زنی.
‫خیلی‌ خوش‌مزه‌ن.
‫باید غیبت‌نامه‌هامونم تحویل مدرسه بدیم.
‫یا طولانی‌تر از یه غیبت می‌شه؟
‫پس، روشنش می‌کنم!
‫جریان چیه؟
‫دفعه‌ی قبل این‌طوری نبود.
‫سطح آب بالا رفته.
‫چرا؟
‫نقشه!
‫همونی که اون زاهد شیاد بهمون داد!
‫این چه صداییه؟
‫آه، مورس.
‫این کد مورس ـه.
‫هــــا!
‫یادم نبود که مامان‌بزرگ کویوکی خواستم!
‫که برامون کد مورس بفرسته؟
‫نه، نه.
‫زنجیرو-سان.
‫جواب نمی‌دن!
‫به‌هم قول دادیم که هر روز سر ساعت 5 باهم تماس بگیریم!
‫آگانو صحبت می‌کنه!‌ لطفاً جواب بدین!
‫هـــه؟ چی؟
‫نقطه، خط تیره، خط تیره؟
کد مورس ژاپنی
‫یه‌کم آروم‌تر...
‫«یه» چی بود؟
‫چه سریع!
‫درسته؟
‫از خودت که درنمیاری؟
‫خفه‌خون بگیر.
‫«سطح آب بالا رفته»؟
‫منظورشون رودخانه‌ی کوماـه؟
‫«خطر آب‌گرفتگی موتور. ‫به سطح بالاتر فرار کنین.»
‫این‌طور می‌گه.
‫عــــــه؟!
‫وایسا، نه، کدوم طرف بریم؟
‫بدبخت شدیم!
‫وایسا.
‫پرحرفی اینجا جواب نمی‌ده.
‫پیش‌روی یا عقب‌نشینی؟ لطفاً نظرتو بگو.
‫«براساس مطالعات شاخص مقاومت زمین‌شناسی، ‫ارتفاعات آگانو و هیگاشی-آگانو بو-بو بو...»
‫«بو»؟
‫پنج‌دقیقه‌مون تموم شد!
‫چیکار کنیم، شیزورو-چان؟
‫به پیش!
‫داره میاد!
‫درست پشت‌سرمونه!
‫آروم باشین، آروم باشین.
‫سریع‌تر!
‫سریع‌تر برو!
‫دارم سعی‌مو می کنم!
‫به پیش!
‫بزن بریم!
‫یـــالـــا!
‫نمی‌تونیم برگردیم.
‫ولی، خب، جای شکر داره.
‫برای چی؟
‫حالا باید پیش بریم.
‫اوهوم.
‫اون شمع‌های معطر چی پس؟
‫بمونه برای وقتی‌که رسیدیم ایکه‌بوکورو.
‫فکر می‌کردم فقط یک‌هزار ین داری.
‫یکم پول بهم قرض بده.
‫نه.
‫یه قرون هم قرض نمی‌دم.
‫خسیس!
‫هی!
‫واقعاً می‌ریم ایکه‌بوکورو؟
‫آره انگار.
‫الان دیگه تنها گزینه‌مونه.
‫شیزورو-چان، تو چی؟
‫می‌رم.
‫می‌رم و یوکا رو پیدا کنم!
‫هیگاشی-آگانوـه!
‫هی، هی.
‫به هیگاشی-آگانو خوش اومدین.
‫کم پیش میاد مسافر بیاد اینجا.
‫آره والا.
‫می‌تونید با خیال راحت اینجا استراحت کنید.